Vakantiestress

 

summer

‘Jij hebt vakantiestress. Net als alle andere vrouwen’, zegt mijn vriend als ik een hamer in de slaapkamer leg. In mijn vocabulaire heet zoiets vooruitdenken, maar volgens mijn vriend ben ik bang om dingen te vergeten.

Ik voel me verre van gestresst tussen de kisten met vakantiespullen die opgestapeld naast het bed staan. Uit een opengeslagen koffer puilt kleding die ik wil uitzoeken en stapels was ligt en hangt klaar om weer netjes in de kast of koffer te belanden. Ondertussen wordt de to-do-list met huishoudelijke taken langer in plaats van korter. Ik haal mijn schouders op, er moet ook veel gebeuren en ik kan alle hulp gebruiken.

 

Hoe zou dat bij andere vrouwen in Nederland gaan?

Volgens dit artikel uit Psychologie Magazine lijden behoorlijk wat mensen aan dit fenomeen. Maar ach, ik kan toch prima werken, mijn huishouden doen, koffer inpakken en spullen verzamelen in de laatste week voor vertrek?

relax

Vakantiestress? Ik niet hoor. Ik denk dat mijn vriend er meer last van heeft dan ik. Het moet gewoon gebeuren. Even hard werken, vooruitdenken en met een schoon huis en hoofd de boel verlaten.

Had ik die hamer nou gepakt?!

 

 

WK beachvolleybal en Thaise kip

WK beachvolleybal SS Rotterdam

De zomer is officieel begonnen en loopt hard van stapel. Op deze zwoele dinsdagavond wilde ik, net als elke zwoele avond, barbecuen. ‘s Morgens om 09.00 uur begon het al. ‘Laten we vanavond gaan barbecuen’, roep ik enthousiast naar mijn vriend. ‘Nee’, zegt hij. Gevolgd door: ‘Waar dan?’ ‘In het Katendrechtse park.’ Hij humt en schudt zijn hoofd. Ik probeer hem te motiveren door dingen te zeggen als: bier en vlees. Maar het blijft nee: ‘In het park op de Kaap zit niemand, we gaan daar toch niet met z’n tweeën zitten?! Laten we buiten eten op het Deliplein.’

Thai op een picknickbank
Ik ben minder moeilijk te overtuigen en na een broeierige werkdag slenteren we naar het plein dat al gezellig vol zit om 18.30 uur. Kinderen rennen voetballend voorbij, mensen borrelen bij theater Walhalla en de vleesbazen rijgen een kalf aan hun vork. We besluiten bij Deli Bird te gaan zitten. Vol. Pizzeria Bleij. Dicht. Kwezien. Eén tafel, maar iets te prijzig voor deze dinsdagavond. De afhaalthai blijkt wel open. We schuiven op het picknickbankje van café de Ouwehoer. Zelfde eigenaar, moet kunnen, en genieten van twee bakken pittige Aziatische groenten.

Canada verslaat Polen
Met een volle maag slenteren we in de brandende avondzon langs de Maas naar SS Rotterdam waar het WK Beachvolleybal in volle gang is. Nadat ik op het dek, tussen de kleuters, met m’n voeten heb gepoedeld in het zwembad, bezoeken we het vip-dek. Althans we denken dat het VIP is, want er staat een soesjestoren. Vanaf daar hebben we goed uitzicht op de poulewedstrijd Canada- Polen. Met een vleugje grootheidswaanzin pochen we dat wij na een half jaar trainen op het niveau van deze WK-spelers zijn. Canada wint. Ik juich. Stiekem was ik voor hen.
Voldaan lopen we terug. Ik ben zo blij dat de zomer is begonnen. Nog meer zwoele avonden en dat betekent: Morgen weer kans op rook, vuur, aangebrande worstjes en stokbrood.

Karbonkel: mijn jeugdtrauma

Ik was één van hen. Een van de vele onschuldige slachtoffers die Karbonkel heeft gemaakt. Telkens als dat enge gedrocht in beeld kwam, hield ik mijn anti-Karbonkelmasker voor mijn gezicht. Een ideetje van juffrouw Van Es uit groep 3 toen ze hoorde dat ik nachtmerries kreeg van die griezel uit de educatieve serie ‘Ik Mik Loreland’ van TELEAC/NOT.

Wie is die trol?
Lange tijd dacht ik dat ik de enige was die bang was voor Karbonkel. Ik liet foto’s en filmpjes van hem zien aan mensen die Karbonkel niet kende. ‘Zo eng is hij toch niet’, zeiden ze dan steevast. Waarop ik uitriep: ‘Kijk naar zijn hoofd, hij mist een oog!’ Bovendien was zijn stem eng en zat er een heel spannend muziekje onder. Voor mij was het pure horror als hij plotseling Mik’s letters pikte. Voor de mensen die geen slechte jeugd hebben gehad dankzij Karbonkel: hij was een analfabetische trol die ongelooflijk jaloers was aangelegd. Hij zou koste wat het kost voorkomen dat Mik en de rest van Loreland kon lezen. En als dit hem lukte dan lachte hij lang en kwaadaardig, zoals het een echte slechterik betaamt: ‘Muahahaha’.

Karbonkel uit 'Ik Mik Loreland'.

Documentaire over Karbonkel
Ik blijk niet de enige te zijn die niet kon slapen. Clemens Lambermont maakte in een klap faam met zijn documentaire ‘Het monster van groep 3’. Hij ontwikkelde deze film als afstudeeropdracht tijdens zijn studie Journalistiek aan Fontys Hogeschool. In drie delen keert hij terug naar de makers van de jeugdserie met de vraag: Waarom was Karbonkel zo eng? Je kunt de documentaire hier bekijken.

Welke series, films of boeken hebben jou een jeugdtrauma bezorgd?

Het geheime recept van de Iraanse keuken

Goddelijke, groene rol met roomkaas! Ik wil je nog een keer eten en nog beter proeven. Ik ga je dan langzaam verorberen en intens de smaken opnieuw beleven, want je was verrukkelijk. Maar zonde aller zonden: ik ben vergeten het recept te vragen. (De foto hierboven lijkt wel sterk op mijn spinazie ervaring..)

Het gebeurde allemaal op een besloten Iraans feest. Als enige Hollander groette ik de Iraniërs met Sjalom en kreeg ik, gastvrij als ik behandeld werd, een bord in mijn handen gedrukt.

‘Eet lekker met ons mee! Eet zoveel je wilt.’

De Iraanse gemeenschap in Rotterdam vierde namelijk Norouz, ofwel Perzisch Nieuwjaar. Vrienden en familie zaten met elkaar aan lange tafels gedekt met Perzische tafelkleedjes. Bij opening van het buffet stormde iedereen op de tafel af waar meer dan twintig gerechten stonden te floreren. Het was mijn eerste kennismaking met de Iraanse keuken. Ik weet niet wat de Iraanse vrouwen doen, maar de simpel ogende gerechten smaakten stuk voor stuk goed. Ook al kon ik niet exact aangeven wat erin zit; is het iets met saffraan?!

Wat me overigens opviel waren de schotels met rijst. Zoveel variatie. Rijst met groene boontjes, rijst met zwarte bonen, pilav, basmati rijst met zoete kip, rijst met gehakt, rijst met gedroogde vruchten, rijst, rijst en rijst! En dat is niet voor niets, want het schijnt dat rijst een traditioneel basisvoedingsmiddel is in Noord-Iran. Nog niet zo lang geleden was je een perfecte echtgenote als je goed rijst kon voorweken en koken. Ben ik even blij dat ik daar niet op getest wordt. Mijn rijstgerechten veranderen steevast in pap of een brei met klontjes. En dan mijn gasten die beleefd hun eigen ondergang tegemoet gaan door te zeggen: hmm, het is heerlijk hoor! Oeps, ik heb nu wel mijn eigen glazen ingegooid, he, jullie gaan nu nooit meer een recept van me aannemen ;-)…

persian_chicken 3

Zie hierboven Iraanse rijst met saffraan en gedroogde kersen en bessen. On top een geroosterd kippetje. Eet smakelijk! 

Aan tafel met twee vrouwen van de Vereniging Iraanse Cultuur en Literatuur leerde ik dat elk district in Iran zijn eigen gerechten kent en dat deze keukens sterk zijn beïnvloed door buurlanden. Zo flirten typische Iraanse gerechten met Armenië en Azerbeidzjan.

Niet dat ik dat eruit op kan maken. Alles wat ik heb geproefd die avond was heerlijk en dan overdrijf ik niet. Ik kon niets aanwijzen wat ik liever in mijn servet had uitgespuugd. En dan die rol. Die kan ik jullie echt niet onthouden (maar dat ga ik toch doen). Groen en wit wisselden elkaar af in perfecte harmonie en de smaak was smeuïg en zoet, maar niet te. Alleen tja.. dat recept. Weet jij hoe je een spinazierol met roomkaas moet maken op z’n Iraans? Tip me!