Sterren kijken

Sterren kijkenGaap. Ik zie nog steeds sterretjes. Al twee nachten achter elkaar zet ik ’s nachts de wekker om de beruchte Perseïden te spotten, één van de rijkste meteorenzwermen. Deze sterrenregen in augustus wordt veroorzaakt door het stof en gruis van komeet Swift Tuttle. Met een snelheid van 60 kilometer per uur dringen de meteoroïden onze dampkring binnen en op maandagnacht (12 aug. 2013)  tussen 23.00 en 05.00 uur ligt het hoogtepunt.

Make a wish
Nog voordat de wekker gaat, steek ik mijn benen over de bedrand. Het is 02.45 uur, een uur vroeger dan de nacht ervoor en ik probeer zonder mijn vriend wakker te maken uit bed te komen. Snel som ik nog even mijn top vijf ‘meest begeerlijke wensen’ op. Je kan maar beter goed voorbereid zijn op die vallende sterren.

Ik zie, ik zie…
Met tranende ogen hang ik uit het slaapkamerraam en kijk naar de noordoostelijke hemel. Het is onbewolkt: hiep hoi! En er is geen maanlicht: drie werf hoera. Alleen er schijnen drie felle galerijlichten in mijn bakkes, de groene Euromast verstoort mijn horizon en aan de overkant zijn nog een paar idioten wakker. Met al die lichtvervuiling knijp ik mijn ogen nog verder samen. Ik zie de kleine beer en met moeite nog wat sterren daaromheen. Af en toe zie ik vage strepen in de lucht, maar deze zijn zo wazig en gaan zo snel dat ik twijfel aan mijn eigen observatie. Het wordt eerder een obsessie, waarbij mijn hersenen gemeen gniffelen. Zie ik wat ik wil zien?

Snel twitter erbij. Ja, hoor. Yvonne heeft er al vijf gezien in twee minuten en ook Estella ziet er vier. Prachtig is het, zeggen ze. Fijn. Lekker voor jullie. Ik ga weer terug naar bed, voor je het weet zie ik dubbel. Rotterdam is niet de beste plek om van dit natuurfenomeen te genieten en die wensen, die vergeet ik niet zomaar ;-)…

Mooie beelden van een jongen, die eigenlijk ook niet zoveel geluk had vannacht:  http://vimeo.com/72231450

Ecosysteem op vier hoog

Dopluis

Eén bezoek van je moeder en je schijnt een heel ecosysteem op je balkon te hebben. Ik was me van geen kwaad bewust. Ik woon middenin Rotterdam, vier hoog en heb mijn balkonnetje ingericht als een woonkamer met kleed en al. Er staat een langwerpige bak met planten, een hulst en een basilicumplantje en dat is mijn buitenleven.
Alhoewel. Er had een alarmbel moeten gaan rinkelen toen ik Lodewijk had gevangen om luizen te bestrijden in mijn basilicum.

Lodewijk was mijn lieveheersbeestje. Hij zat bovenop mijn knie, terwijl ik lag te verbranden op het strand. Ik pakte een brooddoos en piekte hem erin. Lodewijk ging mee naar huis als biologische luizenmachine. Zodra zijn pootjes het blad raakte, begon hij de eerste luis op te peuzelen. Het werkt! Hij schrokte de hele avond, maar ’s nachts bleef hij niet logeren. Schijtluis. Er was nog zoveel te doen.

Lodewijk

En dat bleek toen mijn moeder het balkon aan het analyseren was. ‘Waarom zijn de bladeren van je hulst zwart?’ Ja, nou, gewoon. Aanslag van de meelfabriek aan de overkant. Hebben we al jaren. ‘Volgens mij is het schimmel.’ Zwarte? Kan dat? ‘Je had toch ook last van mieren?’ Eh, ja. Sinds kort marcheren ze de hulst in. ‘Die komen op die plakkerige aanslag af.’ Van de meelfabriek? ‘Nee, van de schimmel. Ik ga het voor je uitzoeken.’

Ondertussen hing ik met mijn hoofd onder de hulst. Gillend stoof ik het huis in. Aan de onderkant van alle blaadjes zaten kleine, glibberige beestjes vastgezogen. Voorzichtig kroop ik terug en zag overal piepkleine beestjes kruipen. Was me nog nooit opgevallen. In mijn hulst zaten honderden dopluizen vastgeplakt. De bladeren zaten onder de roetdauw, een schimmel die ontstaat door de zoete afscheiding van luizen die op hun beurt weer mieren lokken.
Bedankt mam.