Vakantiestress

 

summer

‘Jij hebt vakantiestress. Net als alle andere vrouwen’, zegt mijn vriend als ik een hamer in de slaapkamer leg. In mijn vocabulaire heet zoiets vooruitdenken, maar volgens mijn vriend ben ik bang om dingen te vergeten.

Ik voel me verre van gestresst tussen de kisten met vakantiespullen die opgestapeld naast het bed staan. Uit een opengeslagen koffer puilt kleding die ik wil uitzoeken en stapels was ligt en hangt klaar om weer netjes in de kast of koffer te belanden. Ondertussen wordt de to-do-list met huishoudelijke taken langer in plaats van korter. Ik haal mijn schouders op, er moet ook veel gebeuren en ik kan alle hulp gebruiken.

 

Hoe zou dat bij andere vrouwen in Nederland gaan?

Volgens dit artikel uit Psychologie Magazine lijden behoorlijk wat mensen aan dit fenomeen. Maar ach, ik kan toch prima werken, mijn huishouden doen, koffer inpakken en spullen verzamelen in de laatste week voor vertrek?

relax

Vakantiestress? Ik niet hoor. Ik denk dat mijn vriend er meer last van heeft dan ik. Het moet gewoon gebeuren. Even hard werken, vooruitdenken en met een schoon huis en hoofd de boel verlaten.

Had ik die hamer nou gepakt?!

 

 

Karmakoekjes

Heeft er iemand toevallig karmakoekjes gebakken? Ik lust er wel een. Je hebt weleens van die dagen dat alles kapot gaat. Herken je dat? Vandaag was het zo’n dag.

Het begon met mijn bureaustoel. In opperste concentratie redigeerde ik een boek en toen ik bijna klaar was, hing ik voldaan achterover. Een gouden tip: je kunt het je in de zakenwereld niet permitteren om achterover te hangen. Krak! De leuning van mijn stoel brak af en in drie seconden was mijn bureaustoel veranderd in een lounge exemplaar.

Later die dag, op reportage in het Park van de Euromast, fotografeerde ik tijdens het Open Rotterdams Kampioenschap Stoepranden. In deze finale probeerden kinderen, tieners en prominenten ballen op stoepranden te ketsen voor punten. Ik rolde over de grond op zoek naar de beste foto. Blijkbaar is het ergens misgegaan, want het klepje waarmee je de lens beschermt, paste opeens niet meer. De extra lens was verbogen en zat scheef. Out of the blue. Eenmaal thuis peuterde mijn vriend de extra lens eruit met een zuignap en een mes. Meer viel er niet te redden.

En als klap op de vuurpijl brak ‘s avonds, bij het schoonmaken van het toilet – dat moet immers ook gebeuren-, m’n toiletborstel in tweeën. Hopelijk breek ik ook nog een glas. Dat brengt tenminste geluk.

Foto: Julien Belli

WK beachvolleybal en Thaise kip

WK beachvolleybal SS Rotterdam

De zomer is officieel begonnen en loopt hard van stapel. Op deze zwoele dinsdagavond wilde ik, net als elke zwoele avond, barbecuen. ‘s Morgens om 09.00 uur begon het al. ‘Laten we vanavond gaan barbecuen’, roep ik enthousiast naar mijn vriend. ‘Nee’, zegt hij. Gevolgd door: ‘Waar dan?’ ‘In het Katendrechtse park.’ Hij humt en schudt zijn hoofd. Ik probeer hem te motiveren door dingen te zeggen als: bier en vlees. Maar het blijft nee: ‘In het park op de Kaap zit niemand, we gaan daar toch niet met z’n tweeën zitten?! Laten we buiten eten op het Deliplein.’

Thai op een picknickbank
Ik ben minder moeilijk te overtuigen en na een broeierige werkdag slenteren we naar het plein dat al gezellig vol zit om 18.30 uur. Kinderen rennen voetballend voorbij, mensen borrelen bij theater Walhalla en de vleesbazen rijgen een kalf aan hun vork. We besluiten bij Deli Bird te gaan zitten. Vol. Pizzeria Bleij. Dicht. Kwezien. Eén tafel, maar iets te prijzig voor deze dinsdagavond. De afhaalthai blijkt wel open. We schuiven op het picknickbankje van café de Ouwehoer. Zelfde eigenaar, moet kunnen, en genieten van twee bakken pittige Aziatische groenten.

Canada verslaat Polen
Met een volle maag slenteren we in de brandende avondzon langs de Maas naar SS Rotterdam waar het WK Beachvolleybal in volle gang is. Nadat ik op het dek, tussen de kleuters, met m’n voeten heb gepoedeld in het zwembad, bezoeken we het vip-dek. Althans we denken dat het VIP is, want er staat een soesjestoren. Vanaf daar hebben we goed uitzicht op de poulewedstrijd Canada- Polen. Met een vleugje grootheidswaanzin pochen we dat wij na een half jaar trainen op het niveau van deze WK-spelers zijn. Canada wint. Ik juich. Stiekem was ik voor hen.
Voldaan lopen we terug. Ik ben zo blij dat de zomer is begonnen. Nog meer zwoele avonden en dat betekent: Morgen weer kans op rook, vuur, aangebrande worstjes en stokbrood.

Karbonkel: mijn jeugdtrauma

Ik was één van hen. Een van de vele onschuldige slachtoffers die Karbonkel heeft gemaakt. Telkens als dat enge gedrocht in beeld kwam, hield ik mijn anti-Karbonkelmasker voor mijn gezicht. Een ideetje van juffrouw Van Es uit groep 3 toen ze hoorde dat ik nachtmerries kreeg van die griezel uit de educatieve serie ‘Ik Mik Loreland’ van TELEAC/NOT.

Wie is die trol?
Lange tijd dacht ik dat ik de enige was die bang was voor Karbonkel. Ik liet foto’s en filmpjes van hem zien aan mensen die Karbonkel niet kende. ‘Zo eng is hij toch niet’, zeiden ze dan steevast. Waarop ik uitriep: ‘Kijk naar zijn hoofd, hij mist een oog!’ Bovendien was zijn stem eng en zat er een heel spannend muziekje onder. Voor mij was het pure horror als hij plotseling Mik’s letters pikte. Voor de mensen die geen slechte jeugd hebben gehad dankzij Karbonkel: hij was een analfabetische trol die ongelooflijk jaloers was aangelegd. Hij zou koste wat het kost voorkomen dat Mik en de rest van Loreland kon lezen. En als dit hem lukte dan lachte hij lang en kwaadaardig, zoals het een echte slechterik betaamt: ‘Muahahaha’.

Karbonkel uit 'Ik Mik Loreland'.

Documentaire over Karbonkel
Ik blijk niet de enige te zijn die niet kon slapen. Clemens Lambermont maakte in een klap faam met zijn documentaire ‘Het monster van groep 3’. Hij ontwikkelde deze film als afstudeeropdracht tijdens zijn studie Journalistiek aan Fontys Hogeschool. In drie delen keert hij terug naar de makers van de jeugdserie met de vraag: Waarom was Karbonkel zo eng? Je kunt de documentaire hier bekijken.

Welke series, films of boeken hebben jou een jeugdtrauma bezorgd?

Het geheime recept van de Iraanse keuken

Goddelijke, groene rol met roomkaas! Ik wil je nog een keer eten en nog beter proeven. Ik ga je dan langzaam verorberen en intens de smaken opnieuw beleven, want je was verrukkelijk. Maar zonde aller zonden: ik ben vergeten het recept te vragen. (De foto hierboven lijkt wel sterk op mijn spinazie ervaring..)

Het gebeurde allemaal op een besloten Iraans feest. Als enige Hollander groette ik de Iraniërs met Sjalom en kreeg ik, gastvrij als ik behandeld werd, een bord in mijn handen gedrukt.

‘Eet lekker met ons mee! Eet zoveel je wilt.’

De Iraanse gemeenschap in Rotterdam vierde namelijk Norouz, ofwel Perzisch Nieuwjaar. Vrienden en familie zaten met elkaar aan lange tafels gedekt met Perzische tafelkleedjes. Bij opening van het buffet stormde iedereen op de tafel af waar meer dan twintig gerechten stonden te floreren. Het was mijn eerste kennismaking met de Iraanse keuken. Ik weet niet wat de Iraanse vrouwen doen, maar de simpel ogende gerechten smaakten stuk voor stuk goed. Ook al kon ik niet exact aangeven wat erin zit; is het iets met saffraan?!

Wat me overigens opviel waren de schotels met rijst. Zoveel variatie. Rijst met groene boontjes, rijst met zwarte bonen, pilav, basmati rijst met zoete kip, rijst met gehakt, rijst met gedroogde vruchten, rijst, rijst en rijst! En dat is niet voor niets, want het schijnt dat rijst een traditioneel basisvoedingsmiddel is in Noord-Iran. Nog niet zo lang geleden was je een perfecte echtgenote als je goed rijst kon voorweken en koken. Ben ik even blij dat ik daar niet op getest wordt. Mijn rijstgerechten veranderen steevast in pap of een brei met klontjes. En dan mijn gasten die beleefd hun eigen ondergang tegemoet gaan door te zeggen: hmm, het is heerlijk hoor! Oeps, ik heb nu wel mijn eigen glazen ingegooid, he, jullie gaan nu nooit meer een recept van me aannemen ;-)…

persian_chicken 3

Zie hierboven Iraanse rijst met saffraan en gedroogde kersen en bessen. On top een geroosterd kippetje. Eet smakelijk! 

Aan tafel met twee vrouwen van de Vereniging Iraanse Cultuur en Literatuur leerde ik dat elk district in Iran zijn eigen gerechten kent en dat deze keukens sterk zijn beïnvloed door buurlanden. Zo flirten typische Iraanse gerechten met Armenië en Azerbeidzjan.

Niet dat ik dat eruit op kan maken. Alles wat ik heb geproefd die avond was heerlijk en dan overdrijf ik niet. Ik kon niets aanwijzen wat ik liever in mijn servet had uitgespuugd. En dan die rol. Die kan ik jullie echt niet onthouden (maar dat ga ik toch doen). Groen en wit wisselden elkaar af in perfecte harmonie en de smaak was smeuïg en zoet, maar niet te. Alleen tja.. dat recept. Weet jij hoe je een spinazierol met roomkaas moet maken op z’n Iraans? Tip me!

Hersenspinsels

Foto: Hanna Andersson (iHanna op flickr.com)

Vaak geef ik de inhoud weer in mijn eigen woorden. Het lijkt op parafraseren, maar dan anders. Ik vind het leuk om gebeurtenissen en feiten in mijn eigen logica te plaatsen, zodat slechts enkelen me kunnen volgen.
Als ik ‘s avonds op het balkon zit, want dat doe ik af en toe (en nee, ik rook niet), dan zie ik doodgewone dingen en daar koppel ik mijn eigen woorden aan.
Het stelt niet veel voor, maar toch vind ik het leuk om enkele voorbeelden op te schrijven. Hierbij een kijkje in mijn brein.

Het balkon op een achteloze dinsdagavond:

Wat trippelt ze daar lief. Onschuldig. Als een meisje van zes met twee vlechten in haar blonde haar en twinkelende oogjes, omdat ze net het speelgoed van haar broertje heeft afgepakt. Machtig en parmantig dribbelt ze op haar tenen over de kade, haar kont een beetje schuin. Ze heeft alles in de gaten, maar niemand ziet haar gaan. Muisjes bij de Maas opgelet, zonder waarschuw noch miauw speelt zij met jullie leven. En als iemand haar in de smiezen krijgt, kijkt ze lief en zorgeloos op met twinkelende groene ogen en legt ze haar poten over jullie heen. Ik heb niets gedaan.

Het balkon tijdens een naderende onweersbui:

Als een arend op zijn prooi duikt de onweerswolk Rotterdam binnen. Snavel naar beneden, ogen in vuur en vlam. Ik voel de wind van zijn vleugels en krijg kippenvel. Gehuld in flitsen, te trots om hard te rommelen. Wanneer voelt een prooi dat hij wordt aangevallen?

Ik heb iets met roofdieren geloof ik.

In het spoor van oma

Blog_Patricia_SliderTemplate

Op 8 mei vertrok ik samen met mijn tantes en moeder van Rotterdam naar Enkhuizen. Een wandeltocht van vijf dagen en 167 kilometer. Ik liep in het spoor van mijn oma, die in de Tweede Wereldoorlog deze dappere hongertocht heeft ondernomen samen met haar twee jongere zusjes. In mijn verhaal beschrijf ik oma’s belevenis parallel aan de onze.

Sterren kijken

Sterren kijkenGaap. Ik zie nog steeds sterretjes. Al twee nachten achter elkaar zet ik ’s nachts de wekker om de beruchte Perseïden te spotten, één van de rijkste meteorenzwermen. Deze sterrenregen in augustus wordt veroorzaakt door het stof en gruis van komeet Swift Tuttle. Met een snelheid van 60 kilometer per uur dringen de meteoroïden onze dampkring binnen en op maandagnacht (12 aug. 2013)  tussen 23.00 en 05.00 uur ligt het hoogtepunt.

Make a wish
Nog voordat de wekker gaat, steek ik mijn benen over de bedrand. Het is 02.45 uur, een uur vroeger dan de nacht ervoor en ik probeer zonder mijn vriend wakker te maken uit bed te komen. Snel som ik nog even mijn top vijf ‘meest begeerlijke wensen’ op. Je kan maar beter goed voorbereid zijn op die vallende sterren.

Ik zie, ik zie…
Met tranende ogen hang ik uit het slaapkamerraam en kijk naar de noordoostelijke hemel. Het is onbewolkt: hiep hoi! En er is geen maanlicht: drie werf hoera. Alleen er schijnen drie felle galerijlichten in mijn bakkes, de groene Euromast verstoort mijn horizon en aan de overkant zijn nog een paar idioten wakker. Met al die lichtvervuiling knijp ik mijn ogen nog verder samen. Ik zie de kleine beer en met moeite nog wat sterren daaromheen. Af en toe zie ik vage strepen in de lucht, maar deze zijn zo wazig en gaan zo snel dat ik twijfel aan mijn eigen observatie. Het wordt eerder een obsessie, waarbij mijn hersenen gemeen gniffelen. Zie ik wat ik wil zien?

Snel twitter erbij. Ja, hoor. Yvonne heeft er al vijf gezien in twee minuten en ook Estella ziet er vier. Prachtig is het, zeggen ze. Fijn. Lekker voor jullie. Ik ga weer terug naar bed, voor je het weet zie ik dubbel. Rotterdam is niet de beste plek om van dit natuurfenomeen te genieten en die wensen, die vergeet ik niet zomaar ;-)…

Mooie beelden van een jongen, die eigenlijk ook niet zoveel geluk had vannacht:  http://vimeo.com/72231450

Ecosysteem op vier hoog

Dopluis

Eén bezoek van je moeder en je schijnt een heel ecosysteem op je balkon te hebben. Ik was me van geen kwaad bewust. Ik woon middenin Rotterdam, vier hoog en heb mijn balkonnetje ingericht als een woonkamer met kleed en al. Er staat een langwerpige bak met planten, een hulst en een basilicumplantje en dat is mijn buitenleven.
Alhoewel. Er had een alarmbel moeten gaan rinkelen toen ik Lodewijk had gevangen om luizen te bestrijden in mijn basilicum.

Lodewijk was mijn lieveheersbeestje. Hij zat bovenop mijn knie, terwijl ik lag te verbranden op het strand. Ik pakte een brooddoos en piekte hem erin. Lodewijk ging mee naar huis als biologische luizenmachine. Zodra zijn pootjes het blad raakte, begon hij de eerste luis op te peuzelen. Het werkt! Hij schrokte de hele avond, maar ’s nachts bleef hij niet logeren. Schijtluis. Er was nog zoveel te doen.

Lodewijk

En dat bleek toen mijn moeder het balkon aan het analyseren was. ‘Waarom zijn de bladeren van je hulst zwart?’ Ja, nou, gewoon. Aanslag van de meelfabriek aan de overkant. Hebben we al jaren. ‘Volgens mij is het schimmel.’ Zwarte? Kan dat? ‘Je had toch ook last van mieren?’ Eh, ja. Sinds kort marcheren ze de hulst in. ‘Die komen op die plakkerige aanslag af.’ Van de meelfabriek? ‘Nee, van de schimmel. Ik ga het voor je uitzoeken.’

Ondertussen hing ik met mijn hoofd onder de hulst. Gillend stoof ik het huis in. Aan de onderkant van alle blaadjes zaten kleine, glibberige beestjes vastgezogen. Voorzichtig kroop ik terug en zag overal piepkleine beestjes kruipen. Was me nog nooit opgevallen. In mijn hulst zaten honderden dopluizen vastgeplakt. De bladeren zaten onder de roetdauw, een schimmel die ontstaat door de zoete afscheiding van luizen die op hun beurt weer mieren lokken.
Bedankt mam.