Vakantiestress

 

summer

‘Jij hebt vakantiestress. Net als alle andere vrouwen’, zegt mijn vriend als ik een hamer in de slaapkamer leg. In mijn vocabulaire heet zoiets vooruitdenken, maar volgens mijn vriend ben ik bang om dingen te vergeten.

Ik voel me verre van gestresst tussen de kisten met vakantiespullen die opgestapeld naast het bed staan. Uit een opengeslagen koffer puilt kleding die ik wil uitzoeken en stapels was ligt en hangt klaar om weer netjes in de kast of koffer te belanden. Ondertussen wordt de to-do-list met huishoudelijke taken langer in plaats van korter. Ik haal mijn schouders op, er moet ook veel gebeuren en ik kan alle hulp gebruiken.

 

Hoe zou dat bij andere vrouwen in Nederland gaan?

Volgens dit artikel uit Psychologie Magazine lijden behoorlijk wat mensen aan dit fenomeen. Maar ach, ik kan toch prima werken, mijn huishouden doen, koffer inpakken en spullen verzamelen in de laatste week voor vertrek?

relax

Vakantiestress? Ik niet hoor. Ik denk dat mijn vriend er meer last van heeft dan ik. Het moet gewoon gebeuren. Even hard werken, vooruitdenken en met een schoon huis en hoofd de boel verlaten.

Had ik die hamer nou gepakt?!

 

 

Karmakoekjes

Heeft er iemand toevallig karmakoekjes gebakken? Ik lust er wel een. Je hebt weleens van die dagen dat alles kapot gaat. Herken je dat? Vandaag was het zo’n dag.

Het begon met mijn bureaustoel. In opperste concentratie redigeerde ik een boek en toen ik bijna klaar was, hing ik voldaan achterover. Een gouden tip: je kunt het je in de zakenwereld niet permitteren om achterover te hangen. Krak! De leuning van mijn stoel brak af en in drie seconden was mijn bureaustoel veranderd in een lounge exemplaar.

Later die dag, op reportage in het Park van de Euromast, fotografeerde ik tijdens het Open Rotterdams Kampioenschap Stoepranden. In deze finale probeerden kinderen, tieners en prominenten ballen op stoepranden te ketsen voor punten. Ik rolde over de grond op zoek naar de beste foto. Blijkbaar is het ergens misgegaan, want het klepje waarmee je de lens beschermt, paste opeens niet meer. De extra lens was verbogen en zat scheef. Out of the blue. Eenmaal thuis peuterde mijn vriend de extra lens eruit met een zuignap en een mes. Meer viel er niet te redden.

En als klap op de vuurpijl brak ‘s avonds, bij het schoonmaken van het toilet – dat moet immers ook gebeuren-, m’n toiletborstel in tweeën. Hopelijk breek ik ook nog een glas. Dat brengt tenminste geluk.

Foto: Julien Belli