Ecosysteem op vier hoog

Dopluis

Eén bezoek van je moeder en je schijnt een heel ecosysteem op je balkon te hebben. Ik was me van geen kwaad bewust. Ik woon middenin Rotterdam, vier hoog en heb mijn balkonnetje ingericht als een woonkamer met kleed en al. Er staat een langwerpige bak met planten, een hulst en een basilicumplantje en dat is mijn buitenleven.
Alhoewel. Er had een alarmbel moeten gaan rinkelen toen ik Lodewijk had gevangen om luizen te bestrijden in mijn basilicum.

Lodewijk was mijn lieveheersbeestje. Hij zat bovenop mijn knie, terwijl ik lag te verbranden op het strand. Ik pakte een brooddoos en piekte hem erin. Lodewijk ging mee naar huis als biologische luizenmachine. Zodra zijn pootjes het blad raakte, begon hij de eerste luis op te peuzelen. Het werkt! Hij schrokte de hele avond, maar ’s nachts bleef hij niet logeren. Schijtluis. Er was nog zoveel te doen.

Lodewijk

En dat bleek toen mijn moeder het balkon aan het analyseren was. ‘Waarom zijn de bladeren van je hulst zwart?’ Ja, nou, gewoon. Aanslag van de meelfabriek aan de overkant. Hebben we al jaren. ‘Volgens mij is het schimmel.’ Zwarte? Kan dat? ‘Je had toch ook last van mieren?’ Eh, ja. Sinds kort marcheren ze de hulst in. ‘Die komen op die plakkerige aanslag af.’ Van de meelfabriek? ‘Nee, van de schimmel. Ik ga het voor je uitzoeken.’

Ondertussen hing ik met mijn hoofd onder de hulst. Gillend stoof ik het huis in. Aan de onderkant van alle blaadjes zaten kleine, glibberige beestjes vastgezogen. Voorzichtig kroop ik terug en zag overal piepkleine beestjes kruipen. Was me nog nooit opgevallen. In mijn hulst zaten honderden dopluizen vastgeplakt. De bladeren zaten onder de roetdauw, een schimmel die ontstaat door de zoete afscheiding van luizen die op hun beurt weer mieren lokken.
Bedankt mam.